jeden z największych problemów podczas zbioru kukurydzy: brak bieżącej i dokładnej wiedzy o stopniu rozdrobnienia ziarna. A to braki w tym zakresie mogą prowadzić gorszych wyników laktacji.
Znaczenie wskaźnika CSPS i trudności w tradycyjnym pomiarze
Wskaźnik CSPS (Corn Silage Processing Score) określa procentowy udział ziarna kukurydzy rozdrobnionego do frakcji poniżej 4,75 mm. Wysoki poziom rozdrobnienia ułatwia przyswajanie skrobi w żwaczu krów, co bezpośrednio wpływa na wydajność laktacyjną. Optymalny poziom CSPS powinien wynosić około 70 proc. Tymczasem badania naukowe i analizy instytutów branżowych wskazują, że jedynie około 60 proc. badanych kiszonek osiąga właściwe parametry rozdrobnienia.
Tradycyjna ocena stopnia naruszenia ziarna na polu obarczona jest dużym ryzykiem błędu. W czasie żniw kukurydzianych rolnicy oceniają stopień rozdrobienia ziarna zazwyczaj optycznie. Pobieranie materiału z przyczepy transportowej (najczęściej przy pomostach) sprawia, że do próbek trafiają najcięższe i najgrubsze frakcje staczające się po pryzmie, w tym ziarna najsłabiej zgniecione.
Jakie jest zatem rozwiązanie tego problemu? Zastanowili się nad tym inżynierowie marki Fendt i zaproponowali rozwiązanie.
System ForageQualityCam, czyli bieżący monitoring z wykorzystaniem AI
Odpowiedzią na te wyzwania jest opracowany przez markę Fendt i nagrodzony srebrnym medalem na targach Agritechnica system ForageQualityCam.
Na rurze wyrzutowej sieczkarni Katana zamontowano kamerę rejestrującą 13 klatek na sekundę. Przechwycony materiał trafia do osobnej jednostki sterującej pełniącej również funkcję wyświetlacza. Dedykowane algorytmy sztucznej inteligencji (AI) analizują zdjęcia i stale wyliczają aktualny wskaźnik CSPS.
Bilans ekonomiczny parametrów zgniatacza
Precyzyjne ustawienie szczeliny walców ma bezpośrednie przełożenie na ekonomikę zbioru. Niewystarczające rozdrobnienie oznacza niewykorzystaną energię ze skrobi i straty w żywieniu lub produkcji gazu. Zaś zbyt ciasna szczelina może prowadzić do niepotrzebnego wzrostu zużycia oleju napędowego, spadku wydajności powierzchniowej oraz przyspieszonego zużycia walców zgniatających, co znowuż podnosi koszty serwisu.
Wpływ suchej masy na długość sieczki i automatyzacja procesów
Termin zbioru kukurydzy ustala się głównie na podstawie zawartości suchej masy, której optymalny przedział wynosi od 30 proc. do 35 proc. W miarę dojrzewania roślin poziom suchej masy oraz skrobi rośnie, w sprzyjających warunkach nawet o 0,5 proc. w ciągu doby.
Stopień dojrzałości kukurydzy narzuca odpowiednią długość cięcia. Bardziej dojrzały materiał (o wyższej zawartości suchej masy) wymaga krótszej sieczki, co ułatwia ubijanie na pryzmie/w silosie i ogranicza ryzyko zepsucia paszy. Mniej dojrzała kukurydza może być cięta na dłuższe odcinki.
Sieczkarnie Fendt Katana wykorzystują czujnik NIR do bieżącego pomiaru wilgotności zbieranego materiału. System działa w oparciu o następujące parametry: operator wprowadza na terminalu graniczne wartości długości cięcia (minimalną i maksymalną) oraz zakładany przedział suchej masy. W zależności od odczytów wilgotności na danym fragmencie pola, maszyna automatycznie dostosowuje prędkość obrotową hydraulicznie napędzanych walców wciągających. Wynikowe dane dotyczące zbioru i parametrów paszy są rejestrowane przez system VarioDoc, skąd można je wyeksportować do zewnętrznych programów zarządzających gospodarstwem.
Dzięki temu rozwiązaniu uzyskuje się idealnie pociętą kukurydzę, którą można dobrze zagęścić w silosie. To zapewnia poprawne warunki zakiszania i niskie straty paszy.